Yvonnes avondje rodelen tijdens wintersport ging helemaal mis: 'Ik crepeerde van de pijn'
In deze wekelijkse rubriek vertellen mensen over iets dat zij nooit meer willen meemaken, doen of laten. Deze week: wat een leuk winterreisje voor Yvonne (40) en haar gezin in de sneeuw moest worden, eindigde voor haar in een traumahelikopter nadat het rodelen gruwelijk misging.
"Al sinds ik peuter was kom ik in de bergen, en nog altijd hou ik van reizen, wintersport en de bergen. Ik kan redelijk goed skiën maar was hierin altijd heel voorzichtig, nooit nam ik onnodige risico’s en ik was ervaren in de bergen. Rodelen zag ik ook niet als gevaarlijk, anders had ik het nooit gedaan.
Later, nadat het zo mis was gegaan, heb ik me nog vaak afgevraagd of ik die dag onverantwoordelijk bezig was geweest. Ik ging echt aan mezelf en mijn beoordelingsvermogen twijfelen. Maar hele gezinnen waren die dag de rodelbaan afgegaan, het léék zo onschuldig."
"Vorig jaar was ik voor mijn reisblog met mijn man en vierjarige dochter een paar dagen naar de sneeuw. Na een dagje skieën wilden we avondrodelen. Dat leek me mooi, in het donker langs een verlicht bospad lekker vaart maken door de sneeuw. Daarna zouden we gaan kaasfonduen in een berghut. Die middag had ik veel gezinnen met kleine kinderen bij de rodelbaan zien staan. Prima te doen dus en niet te steil, dacht ik toen."
Lachen, gieren, brullen
"’s Avonds namen we de lift omhoog met twee houten sleeën bij ons. Vrolijk maakten we met onze dochter grapjes over wie het snelste beneden zou zijn. We hadden ons goed ingepakt met helm, skibril, handschoenen, snowboots en skipak. Ik zat alleen op mijn slee en mijn man zat met onze dochter op een andere slee. Lachen, gieren, brullen in de bochten; ik had er zin in. Het begin was prima. Het pad was goed verlicht en bij de bomen in de bochten stonden schotten en netten.
Ik merkte dat het best hard ging want het had niet gesneeuwd die dag. Er lag dus geen verse sneeuw waar we doorheen moesten. Toch maakte ik me geen zorgen. Onderweg maakte ik nog foto’s en filmpjes voor mijn blog, er leek niets aan de hand. Vrolijk riepen mijn man en ik naar elkaar wie er het snelste was. Onderweg stopten we even, toen zei ik dat ik alvast vooruit ging. Mijn man en dochter volgden."
"Ik maakte weer flink vaart toen ik ineens zag dat het bospad ophield en ik verder moest gaan op de skipiste. Blijkbaar was het bospad niet overal verlicht en liep de avondroute via de pisteafdaling. Ik had al vaker gerodeld, maar dit was ik niet gewend. Even dacht ik nog dat ik zelf een afslag had gemist, maar toen hoorde ik mijn man en dochter achter me aankomen.
Ineens ging ik zó snel en hard, dat ik nergens meer over kon nadenken. De temperatuur was in de avond gedaald, de sneeuw was gaan opvriezen. Er was geen verse sneeuw gevallen, dus de oude sneeuw was die dag door alle skiërs aangedrukt. Het was spekglad. Ik probeerde te remmen maar dat lukte niet omdat er geen losse sneeuw was waar ik mijn hakken in kon zetten.Vaart minderen was onmogelijk."
Doodsbang op de slee
"Ik was overgeleverd aan de slee en de piste en maakte me grote zorgen om mijn man en dochter. Zij waren met z’n tweeën zwaarder, dus gingen nóg harder. Doodsbang zat ik op mijn slee, ik gilde het uit. Wat gebeurde er, dit kon toch niet waar zijn? Ik dacht serieus dat ik het niet ging overleven, ik kon nauwelijks bevatten wat mij overkwam."
"Ik wist dat als ik die bocht zou uitvliegen, het ondanks mijn helm einde verhaal zou zijn."
"Ik kende de afdaling van het skiën die middag en wist dat er nog een bocht aan zat te komen. Dat baarde me zorgen. De bocht kwam steeds dichterbij, mensen op de piste riepen 'slow down!' naar mij. Ik wist dat als ik die bocht met veel bomen zou uitvliegen, het ondanks mijn helm einde verhaal zou zijn.
Ik móest van die slee af, besefte ik. Met al mijn kracht gooide ik de slee om. Ik gilde en viel naast de piste zo’n twee meter naar beneden en rolde een stukje door. Direct voelde ik een scherpe pijn in mijn rechterarm. Mijn hoofd, nek en rug waren gelukkig oké. Iemand vroeg me of het goed ging met mij."
Traumahelikopter
"Verderop zag ik mijn man en dochter naar een bergje sneeuw sturen, waar ze tot stilstand kwamen. Mijn man trok me samen met de omstander aan mijn goede arm omhoog. Er kwam iemand van de bergredding op een sneeuwscooter naar ons toe.
Ik smeekte om pijnstilling, die ik kreeg maar niets hielp. Ik crepeerde echt van de pijn in mijn arm en schouder. Met de sneeuwscooter kon ik onmogelijk naar het dal worden gebracht, dus er moest een traumahelikopter worden opgeroepen. Van die vlucht kreeg ik maar weinig mee, door de pijn leek ik wel in een trance."
"In het ziekenhuis bleek ik mijn schouder uit de kom te hebben, ook was deze op twee plaatsen gebroken. Mijn ribben waren zwaar gekneusd. Nog steeds verging ik van de pijn, gelukkig kreeg ik morfine. Dezelfde avond werd mijn schouder in de kom gezet en kreeg ik een brace. Daarna mocht ik terug naar het hotel, naar mijn man die bij onze dochter was gebleven."
Angstiger en kwetsbaarder
"Een paar dagen later gingen we terug naar Nederland. Daar begon mijn herstel. Iedere week moest ik foto’s laten maken om te checken of de breuken goed heelden, ook had ik wekelijks fysiotherapie. Ik kon in het begin niets meer: niet autorijden, niet fietsen, niet eens mijn haren in een staart doen of een kop koffie pakken. Ik sliep slecht omdat ik niet meer op mijn buik kon liggen en was af en toe echt wanhopig. Ik ben later veel gaan zwemmen, dat hielp wel bij het herstel.
Nu ben ik op ongeveer tachtig procent van mijn oude kunnen. Mijn rechterschouder blijft gevoelig, ik voel er soms nog steeds een zeurende pijn. Met kerst ben ik voor het eerst weer gaan skiën, maar ik merk dat ik angstiger ben. Ik voelde me kwetsbaarder dan voorheen."
"Pas later ben ik op rodelen gaan googelen en las ik hoeveel ongelukken er jaarlijks mee gebeuren en dat veel locals het überhaupt niet doen omdat het te link is. Dat wist ik helemaal niet, ik was me niet bewust van het gevaar. Dat komt ook omdat het vaak vooral als 'fun' activiteit en gezinsuitje wordt gepresenteerd. Daardoor onderschatte ik de risico’s, en waarschijnlijk zijn velen hier niet van op de hoogte."
Absoluut niet zonder gevaar
"Ik weet dat ik pech heb gehad en dat het door de samenloop van omstandigheden kwam – geen verse sneeuw, het vroor en ik moest de piste op in plaats van op het bospad te blijven – maar toch wil ik waarschijnlijk nooit meer rodelen. Rodelen is leuk maar absoluut niet zonder gevaar en het kan ook misgaan. Ik hoop dat ik andere mensen daar alerter op kan maken."
Nooit meer?
Wil jij ook je verhaal kwijt en vertellen wat je 'nooit meer' wil meemaken, doen of juist laten? We zijn benieuwd naar jouw verhaal. Mail ons op weekendmagazine@rtl.nl